Drug Addiction, Udta Punjab and Society.

Udta Punjab: allowing it to be shown as it is made may be a sign of healthy society apart from respecting creativity and freedom, especially when it is shown with not only the use of drug but also its ill effects on health, breakup of family and other friendships; and how the middlemen, police, politicians mint money in the drug trade at the cost of the users. Who knows, after seeing all these the user may quit drugs thus paying way for his reformation and rehabilitation in the society.
ಉಡ್ತಾಪಂಜಾಬ್ ಃ ಅದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿರುವುದು ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಾಜದ ಕುರುಹೂ  ಆಗಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲೂ, ಬರೀ ದ್ರವ್ಯಸೇವನೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೋರಿಸದೆ ಅದರ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಅದರ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಿನ ದುಶ್ಪರಿಣಾಮ, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿರುಕು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ಹೇಗೆ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು ಪೋಲೀಸು, ರಾರಜಕಾರಣಿಗಳು ದ್ರವ್ಯ ವ್ಯಸನಿಯ ದುರಂತದಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಹಣ ದೋಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತೋರಿಸಿದಾಗ ವ್ಯಸನಿಯು ರೋಷ, ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಿಂದ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಸುಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಪುನ:ಸ್ಥಾಪನೆಯತ್ತ ಗಮನಕೊಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಿನೆಮ ನಾಂದಿಯಾಗಬಹುದು.

World Environment Day Greetings

Happy Environment Day ಪರಿಸರ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

United Nations has declared June 5 as World Environment Day to raise global awareness to take positive environmental action to protect nature and the planet earth, and it has been observed since 1974. Each year UN chooses a theme and a host country related to Environment issues. This year the theme is "Fight Against the Illegal Trade in Wild Life" and the host country chosen is Angola.

The true meaning of life is to plant trees, under whose shade you do not expect to sit ~ Nelson Henderson.
ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಮರ ನೆಡುವುದು, ಅದರ ನೆರಳಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಕೂರವ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ.

THE THREE 'PATHYS! - EMPATHY, SYMPATHY AND APATHY.

Empathy, Sympathy and Apathy are the foundations of making and unmaking of relationships.

Empathy is the power of identifying oneself mentally with a person or object. It is the ability to see others as they themselves see. It is stepping oneself in other shoes as only the wearer of the shoes knows where it pinches. One may or may not agree with the other, but allows oneself and the other to be fully themselves and regard each other all the same  The French Libertine Philosopher Jean-Jacques Rousseau once said to his friend that "I may not agree with even a word of what you say, but I will fight to my death your right to say it". This is empathy. Although one may not agree with the other but he will see and understand what the other means and respect the other all the same. This is the sure foundation of any good and lasting interpersonal relationships, - of parents-child, of siblings, of friends, of wedded couples, of teacher-pupil, of leaders and their wards. This is called paraanubhuuti  in my Kannada language.

Sympathy is the state of being simultaneously affected with a feeling similar to that of another person, it is a favourable attitude to and an approval of whatever the other person feels and does. It is a sort of agreeing to whatever the other says, often thinking that it would fetch love and approval towards oneself from the other. Yet, it does not happen that way. Although it may fetch a temporary positive relationship, it would not last long. In fact, often it leads to exploitative relationships, people takes one for granted. One is shaped to be ones true selves by the comments, suggestions and reflections of what other truly feel about oneself, in addition to what one experiences within oneself. By agreeing to whatever the other says, hoping that the other would love it, we are in fact helping the other to become what they are not! It is bound to create tension and uneasiness in relationships. Sympathy is sahaanubhuuti. 

Apathy is the lack of interest or feeling for others, a total indifference. This of course does not fetch any relationships. This is udaaseenate/niraasakti.

The other day I read a comment in TIME (June 6, 2016) by Michele Borba, an US based educational psychologist and author of 'UnSelfie: Why Empathetic Kids Succeed in our All-About-Me World', on why kids need more empathy, which I reproduce below in full:

"WHAT TRAIT DO KIDS REALLY NEED TO BE happy and successful?" Over the years, hundred of parents have asked me that question. My answer surprises most: empathy. More than acing tests or earning fancy degrees, kids-and adults-who understand and appreciate the people around them are better able to collaborate, innovate and problem-solve. Studies show they are happier too. 

Unfortunately in America, we have a serious empathy  deficit. I call it the "Selfie Syndrome". Thanks in part to the rise of social media, as well as changes in our culture and parenting styles, today's kids are more self-absorbed than ever; one study estimates narcissism rates among college students are up 58% versus three decades ago. And this has given rise to a culture of bullying, cheating and unhappiness. One in five middle-class students contemplates suicide as a solution to peer cruelty, 70% of college kids admit to cheating in class, and one-third of all college students report having felt so depressed that they had trouble functioning.

Cultivating empathy has traditionally been low on child-rearing to-do lists. (After all, when's the last time you saw a bumper sticker that said PROUD PARENT OF A KIND KID?) But we need to make it a priority, both at home and in schools. At stake if we don't? Everything we hope for in our children's future-and our own".

Empathy contributes to expanding and growing self in oneself and others, and love for others as they are.

Remembering Adi Shankara.

ಶಂಕರ ಜಯಂತಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು.
Adi Shankaracharya, 788CE - 820CE, born in Kalady (in present day Kerala), died at the age of 32 in Kedarnath (in present day Uttarakhand). Remembering him on his birthday. A renowned philosopher, founder of Advaita Vedanta, poet, nationalist,travelled length and breadth of the country several times,  great organiser, established four centres of learning in four different directions of the country, an extraordinarily creative writer with over 300 texts to his credit - all in such short span of life. His is one of the finest intellect the country has seen. A pride of India. May we be continued to be inspired by him and his teachings.

Jogi's Novel 'BENGALURU'

ಮತ್ತಿನ ಮಾಂತ್ರಿಕ

ಜೋಗಿ ಅವರ 'ಬೆಂಗಳೂರು'.

ಅಲ್ಲ, ಈ ಜೋಗಿ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನಜಂಗುಳಿ, ರಸ್ತೆ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸಾರಿಗೆ ಅವಾಂತರ, ಕಸ ಕಲ್ಮಷ , ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ದುಷ್ಟರಾಜಕೀಯ ಊಹುಂ, ಇವುಗಳಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲವೇಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಜೀವನದ ಒಂದು ವಿದ್ರಾವಕ ಭಾಗದ ಸಂಕೇತ. ಅದಮ್ಯ ತುಡಿತಗಳ, ರೋಷ ಕ್ರೌರ್ಯಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ತಾಣ.

ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲೇ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಾಯಕ, ಕ್ರೈಮ್ ರಿಪೋರ್ಟ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೊಂದು ಪೋಲೀಸ್ಗೆ ಅದನ್ನು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಕಾದಂಬರಿ ಮುಗಿದಾಗಲೂ ಪೋಲೀಸರ ಬರವಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿದ್ದೆಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇವೆರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಕತೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸಧ್ಯದ ಸ್ತಿತಿಯಿಂದ ನಾಯಕನ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೆ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೆ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾರೆ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಸಧ್ಯವೇ ಬಾಲ್ಯದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತವೆ.. ಈ ಚಲನೆ ಒಂದು ನಾಟ್ಯ, ಭೀಭತ್ಸ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ನೃತ್ಯ.

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇನ್ಯಾವುದೋ ಹೆಂಗಸಿನ ಸಂಘ, ನಂತರ ಅದರ ಭಂಗ, ಅಮ್ಮ ಇನ್ಯಾರಲ್ಲೋ ಅನುರಕ್ತೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ದೂರ, ಅಕ್ಕ ಮಾಸ್ತರೊಡನೆ ಸಂಬಂಧ, ಅದರ ಅವಸಾನವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿ ವೇಶ್ಯೆಯಾಗುವುದು, ಕಡುಬಡತನ, ಇವರೆಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜದ ತಾತ್ಸಾರ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ ನಾಯಕನ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಅವಕ್ಕೆ ಬೇಸತ್ತ ರೋಷ, ಕ್ರೌರ್ಯದ ನಿರಂತರ ಉಮ್ಮಳಿಕೆ, ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲೂ ಕಳೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಹೃದಯ ಮಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಹಿಂದಾದರೆ ಈತ 'ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಮಗ' ನಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೇರಿ ರಹದಾರಿಯ ಸರದಾರ, ಮಾನ ಸಮ್ಮಾನಗಳ ಬಹಾದ್ದೂರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬದುಕು ಮಾದಕತೆ, ಪ್ರಭುತ್ವ, ಜಯಭೇರಿ ಬಯಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ನಾಯಕ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅವನ ರೋಷ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೂ ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮಾನ ಸಮ್ಮಾನಗಳೂ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಹಸ್ಯ!

ಇಂತಹ ಸಂಕೀರ್ಣ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ನೇತ್ಯಾತ್ಮಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಭಾಷೆ, ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನೇತುಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಜೋಗಿ. ವೇಗದಿಂದ ಓದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಈ ಕಾದಂಬರಿ. ಅದೆಂತಹ ಪ್ರತಿಭೆ ಜೋಗಿಯವರದು, ಅದ್ಭುತ. ಇವರಲ್ಲಿನ ಸೃಜನ ಉತ್ಪಾದನಶೀಲತೆ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವಂತಹದು.

ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ಅವರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಐದು ಆರು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ತರುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅವ್ರೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಗೆ ಎಂಟು ವರ್ಷ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಉಳಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ೫x ೮=೪೦ ವರ್ಷ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಿರಲಿ, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದೋ ಎರಡರಂತೆ ಬರಲಿ, ನಾವು ಮುದದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಈ 'ಬೆಂಗಳೂರು' ನಮ್ಮ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿದೆ!

Jogi's new book "tandetayi devaralla".

ಜೋಗಿ ಅವರ ಪುಸ್ತಕ: ತಂದೆತಾಯಿ ದೇವರಲ್ಲ! ~ ಪೂಜಿಸಬೇಡಿ, ಪ್ರೀತಿಸಿ ~

~ 

ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದ ಕೃತಿ. ಜೋಗಿ ಇಂದಿನ ಸನ್ನಿವೇಶ, ಘಟನೆ, ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಅಂತರಂಗದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ . ಇಂದಿನ ಸ್ತಿತಿಗತಿಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸ್ತರಗಳನ್ನು  ಅವಲೋಖಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆ-ಸಂಸಾರ, ತಂದೆತಾಯಿ-ಮಕ್ಕಳು, ಕಲಿಕೆ-ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗ-ಕೆಲಸ, ಸಾರಿಗೆ-ಸಂಚಾರ, ಜೀವನ-ಬದುಕು, ಹಳ್ಳಿ-ಪಟ್ಟಣ, ಹಿಂದಿನದು-ಇಂದಿನದು ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ವಿಚಾರ-ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಬದುಕಿನ ತಲ್ಲಣ, ಶುಷ್ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವುಗಳ ಪರಿಹಾರೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಘನ-ಗಂಭೀರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ಹಾಗೂ ತಕ್ಷಣ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸುವ ಸುಂದರ ಕನ್ನಡ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಲಿಲವಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಅದ್ಭುತ ಮಾತುಗಳಿವೆ: 'ಹಾರುತ್ತಿರಬೇಕು. ಬಾಣ ಬಂದು ಬೀಳಿಸುವ ತನಕ ಆಕಾಶ ನಮ್ಮದು'(ಪು.೫೫).  ನಮ್ಮನ್ನು ತಾಕಲಾಡಿಸುವ ಪ್ರಖರವಾದ ವಿಚಾರಗಳಿವೆ: ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನೋಡಿ ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ, ಕೊರತೆ, ನ್ಯೂನತೆ  ಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಕಲ್ಪನೆ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಕಾಣಬಹುದು(ಪು ೧೮೧). 'ಶಾಪ ಪಡೆಯದೆ ದೇವತೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಲಾರ, ಸಾಯದೇ ಮನುಷ್ಯ ದೇವನಾಗಲಾರ' (ಪು ೧೭೯). 

ಪುಸ್ತಕದ ವಿನ್ಯಾಸ, ಮುದ್ರಣ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. 

ಆಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯ ಈ ಕೃತಿ ಕೊಟ್ಟ ಜೋಗಿಯವರಿಗೆ ಹಾರ್ದಿಕ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಸಾವಣ್ಣ ಪ್ರಕಾಶಕರೂಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು.

Rot in the top management of Universities

http://epaper.kannadaprabha.in/Article.aspx?eid=31848&articlexml=18032016007018